O mnie... Co mam o sobie napisać...? Jeśli chiałabym prawdę, bo każdy jej oczekuje od drugiego człowieka, to wówczas musiałabym spytać wszystkich swoich przyjaciół i każdego wroga jak mnie postrzegaja... rodzinę, znajomych z widzenia i zwykłego przechodnia... Nastepnie musiałabym to wszytsko razem zestawić i dodac od siebie jeszcze własne myśli o mojej tożsamości... Co mam więc o sobie napisać, skoro, żeby napisać prawdę musiałabym zebrać wszytskie fakty i odczucia, wszystkie myśli i spostrzezenia...? Pamietajmy, że naszej tożsamości nie tworzy jedynie subiektywizm, ale i obiektywizm, nie tylko my, ale też inni... Co mam wiec o sobie napisać...? Moze fakty bo one są najbardziej namacalne...? Co mam o sobie napisać...? Że lubię lody waniliowe, wschody i zachody słońca, magiczność rozgwieżdzonego nieba nocą i blask nieśmiałych promyków słońca z rana, płomień palącej się świecy i frywolność iskier tańczących w kominku...? Że Kocham czerwień, róż dawnych z uczucia i blask oczu niosących nadzieję, gładzącą podniebienie rozkosz czekolady rozpuszczającej sie w ustach i zapach świeżo upranej pościeli...? Że zadziwia mnie szczerość dziecięcego uśmiechu i maleńskość rączek noworodka, nieskończoność wszechświata i różnokształtność płatków śniegu... 
Co mam napisać o sobie...? ...Napisze tak... Jestem szarym człowieczkiem, niczym niewyróżniającym się z tłumu ludzi... Przechodnie mijają mnie każdego dnia na ulicy, część odda mi jedno spojrzenie, które pozdrowi, uśmiechnie się ale większość przejdzie obok nikogo niezauważawszy... To ja. Zwykły szarak... I nie boję się tak o sobie mowić... Nie jestem osobistością która zna i Kocha cały świat... Ale jestem sobą... Nie musi mnie Kochać cały świat... Wystarczy mi że Kochaja mnie najbliższe mi osoby... Nie musi mnie znać niemal każdy, wystarczy ze ludzie usmiechają sie do mnie z potrzeby serca a nie wykupienia w łaski... Zwykła ja... Taki szarak... Ale na swój sposób wyjątkowa... wtedy przestajesz być szarakiem... W blasku jego oczu, wpatrzonych w Twą jaśniejącą twarz widzisz jak przeistaczasz się ze zwykłego szarego człowieczka w kogoś najważniejszego i najjaśniejszego... Jak brudny kopciuszek staje sie piekną Królewna... Brzydkie i niechciane Kaczątko zmienia się w pięknego i podziwianego Łabędzia... Bo wyjątkowa jesteś zawsze wtedy kiedy idziesz własną ścieżką, nie próbujesz się na siłę wcisnąc w stare schematy i stereotypy, czy przyjmować bezkrytyczne cudze myśli... Każdy kto próbuje być sobą, odkrywać siebie i szukać swojej tożsamości każdego dnia z dziecięcą wytrwałością, upartością i naiwnością staje się kimś niepowtarzalnym... Niepowtarzalnym i wyjątkowym... Wyjątkowym czyli nadzwyczajnym... Sa ludzie dla których jesteś całym światem...